MOI STARZY MNIE WKURZAJĄ!

Kurde, zaczynam mieć już powoli dość! Odkąd tylko pamiętam moi staruszkowie zawsze mieli do mnie pretensje! Wiecznie im coś nie pasowało w tym, co robię, że nie potrafię dobrze czegoś zrobić i źle się zachowuję. Gdy spóźnię się do domu, albo nie odbiorę od nich połączenia wybucha trzecia wojna światowa. Dają mi tyle obowiązków, że nie mam dla siebie czasu, a gdy go znajdę i pogram w grę - to też mają problem. Dlaczego się nie uczę? Moje koleżanki mają się lepiej, mają większą swobodę! Nienawidzę moich starych!

Pewnie każdy z nas zna taką osobę, która się tak wyraża o swoich rodzicach. Nie ukrywam, moi też mnie czasami wkurzają (nawet bardzo), ale wiem, że chcą dla mnie jak najlepiej. Jednak nigdy, naprawdę, nigdy nie nazwałam ich moimi starymi. Co prawda nie znam czegoś takiego jak kłótnia o spóźnienie czy nieodebrany telefon, albo zakaz wychodzenia z domu. Pod tym względem naprawdę mam wolną rękę. Nie mam ograniczeń. Jestem - a może byłam? - wychowywana bardziej że tak powiem w sposób "rób co chcesz". Gdy wychodziłam z domu, moją mamę nie interesowało czy napiję się alkoholu albo będę paliła papierosy. Nie pluła się do mnie o której godzinie wracam, chciała tylko sms'a co jakiś czas, że jest w porządku i abym nie wracała kawał drogi sama do domu. Zawsze mi tylko powtarzała przed wyjściem, że mi ufa i żebym jej nie zwiodła.

Patrząc z perspektywy czasu, ponieważ mam już 19 lat, trafiła tą metodą w dziesiątkę. Żyłam bez ograniczeń, mogłam robić co chce. Nie pluła się gdy jednak coś wypiłam na imprezie w gimnazjum. Cieszyła się, że nie wracam jak moi rówieśnicy pijana. Darzyła mnie zaufaniem to nie mogłam jej zawieść. Porównując do mnie moich znajomych, którzy żyli w wiecznych zakazach to właśnie je łamali, były z nimi problemy wychowawcze. Moja mama zawsze mi powtarzała chcesz się napić? Napij się, ale nie do nieprzytomności. Chcesz zapalić? No to zapal, ale nie rób tego w "popisówie" przed znajomymi w celu "zyskania" szacunku.

Tak wiem, rodzic nie jest rodzicowi równy, ale uważam, że jednak każde dziecko powinno z szacunkiem o nich mówić, nienawidzę gdy spotykam się z takimi określeniami. Jednak poświecili nam swoje życie na wychowanie nas, prawda? Doceń to, nie każdy ma rodziców.